Ekspozycja składa się z 28 plansz i przedstawia różne aspekty egzystencji natury w przestrzeni miejskiej. Każda z plansz prezentuje inne zagadnienie: poczynając od wieku XIX i prekursorskich pomysłów Izabeli Czartoryskiej, projekty pierwszych prawdziwych publicznych parków i ogrodów poprzez pierwsze ogródki działkowe, a kończąc na obecnych aktywnościach mieszkańców stolicy. Wystawa jest bogato ilustrowana zdjęciami historycznymi oraz współczesnymi.

Kuratorka: Agnieszka Kowalska
Projekt graficzny: Jakub Pionty (pionty.com)
Produkcja: Olga Pigłowska, Julia Libera
Organizatorzy: Dom Spotkań z Historią
Partner: Zarząd Zieleni m.st. Warszawy

Agnieszka Kowalska, autorka wystawy i przewodnika: „Warszawa jest wyjątkowo zielonym miastem. Korzystajmy z tego i dbajmy o to. Pokazujemy działania, które wpłynęły na kształt zieleni w mieście: ważne, inspirujące, progresywne”.

Nowoczesne ogrodnictwo miejskie zaczęło się rozwijać w Warszawie już na początku XIX wieku, a jego prekursorką była m.in. Izabela Czartoryska. Swoje przemyślenia i porady zebrała w książce „Myśli różne o sposobie zakładania ogrodów”, którą wydała w 1805 roku. Na kartach poradnika propagowała ogrody mniej formalne, krajobrazowe. Z licznych podróży do Holandii i Anglii przywiozła zamiłowanie do ogrodnictwa i postanowiła wspierać entuzjastów zieleni, fundując stypendia młodym ogrodnikom. Od 1879 roku ukazywał się popularny dwutygodnik „Ogrodnik Polski”, a w 1884 roku powstało Towarzystwo Ogrodnicze Warszawskie.

Od lat 80. XIX wieku główny ogrodnik miejski Franciszek Szanior projektował pierwsze prawdziwie publiczne parki – Ujazdowski i Skaryszewski, a jego następca Leon Danielewicz kompleks szklarni miejskich z palmiarnią na Rakowcu. Powstawały pierwsze ogródki robotnicze, które dały początek dzisiejszym ogródkom działowym. W zagonkach na żoliborskim WSM-ie dzieci uczyły się uprawiać warzywa, a w Kibucu Grochów młodzi Żydzi przygotowywali się do budowania własnego państwa. Prezydent Stefan Starzyński skupował dla miasta leśne tereny i zainicjował, trwający do dziś, konkurs „Warszawa w Kwiatach i Zieleni”. Od lat 20. powstały też pierwsze projekty zielonych dzielnic w duchu idei miast-ogrodów.

Po wojnie, w zrujnowanej Warszawie, potrzeba zieleni stała się jeszcze większa. Władze miasta zdecydowały, aby architekci nie tylko odbudowywali domy mieszkalne i gmachy użyteczności publicznej, ale też sadzili dorosłe drzewa i kształtowali z gruzów teren pod nowe założenia parkowe. Hydrobotanika, terenoplastyka, tworzenie zielonych mikroklimatów – tego współcześni architekci mogą uczyć się od Aliny Scholtz, która zaprojektowała m.in. Centralny Park Kultury, Moczydło oraz (wspólnie z Haliną Skibniewską) osiedla Sady Żoliborskie i Szwoleżerów.