„Izabela. Opowieść o niezłomnej księżnej”
Opowieść o księżnej Izabeli Czartoryskiej (1745–1835) to historia kobiety, której losami można by obdarzyć kilka osób — i żadna z nich nie narzekałaby na nudne ani banalne życie. Wydana za mąż w wieku 16 lat za wyraźnie starszego kuzyna, księcia Adama Kazimierza Czartoryskiego, generała ziem podolskich, przeobraziła się z czasem z niezbyt pięknej dziewczyny w jedną z najciekawszych postaci epoki stanisławowskiej i początków ery rozbiorowej.
Była damą, w której kochali się zarówno rosyjski ambasador, jak i francuski książę; wzbudzała fascynację w europejskich miastach i na dworach mocarstw, także wśród monarchów, takich jak Fryderyk Wielki, cesarz Józef II i car Aleksander I. W rezydencji Czartoryskich w Puławach stworzyła ośrodek życia kulturalnego i pielęgnowania polskich tradycji, kształtując całe pokolenie patriotów. Bez kompleksów angażowała się w politykę, działając za kulisami Sejmu Czteroletniego.
Zorganizowała pierwsze polskie muzeum, była matką trzech córek i dwóch synów, których wychowywała według najnowocześniejszych idei epoki. Lata uniesień i nadziei przeplatały się w jej życiu z kolejnymi katastrofami narodowymi i tragediami osobistymi.
Adam Zamoyski od dzieciństwa znał swą praprapraprababkę z rycin wiszących na ścianach londyńskiego mieszkania, w którym się wychowywał, lecz dopiero po zanurzeniu się w archiwach Biblioteki Czartoryskich w Krakowie oraz w zbiorach w Warszawie, Berlinie, Stuttgarcie i Wiedniu odkrył niezwykłą osobowość tej dzielnej kobiety.
Pierwsze polskie wydanie książki Adama Zamoyskiego o Izabeli Czartoryskiej uzupełniają schematy genealogiczne ukazujące przodków i potomków Izabeli, mapki oraz 41 kolorowych ilustracji na wkładkach.
„Ostatni król Polski”
Dnia 25 listopada 1764 r. kolegiata św. Jana Chrzciciela w Warszawie była miejscem uroczystych ceremonii koronacyjnych. Równo 31 lat później, 25 listopada 1795 r., Stanisław August Poniatowski podpisał wymuszony akt abdykacji. Państwo polskie przestało już istnieć, podzielone między trzech zaborczych sąsiadów.
„Ostatni król Polski” to fascynująco i przystępnie napisana biografia, będąca wynikiem wieloletnich studiów źródłowych w bibliotekach i archiwach europejskich — polskich i zagranicznych. Opowiada o Polsce drugiej połowy XVIII wieku oraz o Stanisławie Auguście, człowieku Oświecenia i polityku, który mimo niezwykle trudnego położenia międzynarodowego Rzeczypospolitej zmierzył się z zadaniem podźwignięcia jej pod względem gospodarczym i kulturowym oraz wydobycia z politycznego zastoju.
Jego panowanie przeobraziło kraj i społeczeństwo, lecz zakończyło się polityczną katastrofą. Stanisław August przegrał walkę. Jego działalność i postawa budziły i nadal budzą w Polakach skrajne emocje i oceny. Był niewątpliwie wspaniałym mecenasem sztuki, człowiekiem o żywym umyśle, licznych zainteresowaniach i bogatym życiu prywatnym. Lecz jakim był politykiem, mężem stanu?
Czytelnicy tej książki otrzymują obszerny i rzetelny materiał, pozwalający poznać ostatniego monarchę niepodległej Polski i wyrobić sobie o nim własne zdanie.
Obecne wydanie uzupełniają drzewa genealogiczne, mapy, kalendarium, kolorowe ilustracje, bibliografia oraz indeks osób.
Udział weźmie: Adam Zamoyski
Prowadzenie: Aldona Łaniewska-Wołłk
