Od wydawcy:

Dojmująca jest tu opresja komunistycznego państwa, przemoc aparatu bezpieczeństwa oraz wszechobecni funkcjonariusze milicji i agenci służb, a z drugiej strony są młodzi ludzie, wyrażający bunt i niezgodę na zastaną rzeczywistość. I pojawiające się w tle tej opowieści ważne postaci niezależnej, opozycyjnej Polski, na czele z Jackiem Kuroniem, który jest dla tej historii postacią wręcz symboliczną. A opowieść to o tyle wiarygodna, że napisana  przez aktywnego uczestnika tamtych zdarzeń. Mowa tu o produkowaniu i dystrybucji niezależnej prasy, ale też o spotkaniach, rozbijanych przez siły bezpieczeństwa. O tym, jak ważne były przyjaźnie, polityczne dyskusje, ale też literatura.

Książka Telefon do Kuronia to ujęty w powieściową prozę zapis autentycznych wydarzeń, z których większość miała miejsce w Poznaniu w końcu lat 70. Wydarzenia te dotyczą działań ówczesnej opozycji skupionej wokół KOR, nie jest to jednak po prostu wspomnienie. Książka napisana jest w specyficzny sposób, by osiągnąć dodatkowy, literacki efekt. Adresowana jest bynajmniej nie tylko do kombatantów, ale do wszystkich Czytelników. Prowadzone równolegle dwie linie narracyjne pozwalają autorowi spoglądać w przeszłość, ale i wybiegać w kolejne lata, przywoływać również zagraniczne wyprawy, których był świadkiem i uczestnikiem.

Niecodzienna, pasjonująca lektura!

Gość: Włodzimierz Fenrych
Prowadzenie: Bogusław Sonik

Włodzimierz Fenrych
Absolwent Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, Wydziału Historii Sztuki.

Od 1977 współpracownik KSS KOR, współzałożyciel Studenckiego Komitetu Solidarności w Poznaniu. W latach 1977–1981 redaktor, autor, tłumacz, drukarz wydawnictw niezależnych. Współtwórca Wielkopolskiej Inicjatywy Wydawniczej, Niezależnej Fonoteki Poznańskiej, niezależnego pisma „Informator Zachodni”. Autor tekstów, tłumaczeń w lubelskich „Spotkaniach”, kolporter wydawnictw NOWej, Krakowskiej Oficyny Studentów, WIW, odpowiedzialny za kontakty ze środowiskiem krakowskim. Wielokrotnie zwalniany z pracy z powodów pozamerytorycznych.

W 1981 wyjechał z Polski do Niemiec i Francji, od listopada 1981 mieszka w Wielkiej Brytanii, po 13 grudnia 1981 nie wrócił do kraju. W latach 1987–2003 autor, tłumacz, redaktor, przedstawiciel pisma „Czas Kultury”; autor tekstów o tematyce kulturoznawczej i literaturoznawczej w „Kontakcie”, „Spotkaniach”, „Tygodniku Powszechnym”, „W Drodze”, zbioru felietonów Czy Jahwe Zastępów jest władcą totalnego państwa (1999), zbioru opowiadań Szuszwol ze Swarzyndza (2008), tłumacz poezji (głównie dalekowschodniej), podróżnik. [za: Encyklopedia Solidarności]

Bogusław Sonik
Polityk i dziennikarz, samorządowiec, działacz opozycji demokratycznej w okresie PRL, deputowany do Parlamentu Europejskiego, poseł na Sejm. Absolwent Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, Wydział Prawa i Administracji (1978).

Od 1972 związany z Dominikańskim Duszpasterstwem Akademickim Beczka w Krakowie. Współorganizator akcji zbierania podpisów pod petycjami w obronie represjonowanych studentów. Od września 1976 współpracownik KOR, współorganizator pomocy dla robotników Radomia i Ursusa. Współzałożyciel Studenckiego Komitetu Solidarności  w Krakowie, nieformalny przywódca; współorganizator poligrafii, kolportażu i większości akcji SKS. Wielokrotnie zatrzymywany.

Od września 1980 współorganizator „Solidarności” w Krakowie. 13 grudnia 1981 internowany w Ośrodku Odosobnienia w Nowym Wiśniczu, następnie Załężu k. Rzeszowa. W latach 1982–1984 dziennikarz „Tygodnika Powszechnego”, współpracownik wydawnictwa Znak. Od 1983 na emigracji we Francji; organizator pomocy dla podziemnych struktur „Solidarności”. Od 1985 dziennikarz w Sekcji Polskiej Radia France Inernationale i BBC, współpracował z Radiem Wolna Europa i z Sekcją Polską Deutschlandfunk.

W latach 1990–1996 dyrektor Instytutu Polskiego w Paryżu, minister pełnomocny Ambasady RP w Paryżu. W 1996 powrócił do Polski. Był m.in. dyrektorem Festiwalu Kraków 2000 Europejskie Miasto Kultury (1996–2002),  dyrektorem Wydziału Promocji i Współpracy Zagranicznej Urzędu Miasta Krakowa (2003–2004). W latach 1998–2002 radny Województwa Małopolskiego, 1998–2002 przewodniczący Sejmiku Województwa Małopolskiego. Od 2004 poseł do Parlamentu Europejskiego.

W 1993 mianowany przez francuskiego Ministra Kultury Jacka Langa Kawalerem Orderu Sztuki i Literatury. [za: Encyklopedia Solidarności]