Polichromie i sgraffito na Starym i Nowym Mieście

W ten „Czwartek z odbudową Warszawy”, razem z Jerzym S. Majewskim, podziwiamy polichromie i sgraffito na Starym i Nowym Mieście. Poznajcie krótkie biografie artystek i artystów, którzy je tworzyli.

Zofia Stryjeńska 1891—1976 Malarka, graficzka, ilustratorka, scenografka, projektantka tkanin, plakatów i zabawek; związana z Warszawą i Zakopanem. Naukę malarstwa rozpoczęła w 1909 roku w prywatnej Szkole Sztuk Pięknych dla Kobiet Marii Niedzielskiej w Krakowie. W 1911 roku, podając się za mężczyznę, podjęła studia w monachijskiej Akademii Sztuk Pięknych nie przyjmującej jeszcze wówczas kobiet w szeregi studentów. Znana z barwnego, dynamicznego stylu inspirowanego folklorem. Międzynarodowy sukces przyniosły jej monumentalne dekoracje i cykle graficzne, m.in. „Rok obrzędowy w Polsce”, za które otrzymała liczne nagrody, w tym cztery Grand Prix w Paryżu w 1925 roku.

Jan Zamoyski (1901 – 1986) Malarz, scenograf i dekorator. Studia artystyczne odbył w latach 1921-1922 w Miejskiej Szkole Sztuk Zdobniczych w Warszawie, 1923-1928 w Szkole Sztuk Pięknych w pracowni Tadeusza Pruszkowskiego. Współtworzył Bractwo św. Łukasza i aktywnie wystawiał swoje prace w kraju oraz za granicą. Reprezentował nurt tradycjonalistyczny w sztuce lat 1930. oraz socrealistyczną estetykę w okresie powojennym, tworząc malarstwo sztalugowe i monumentalne, m.in. fresk „Bolesław Chrobry wytyczający granice Polski na Odrze”.

Jacek Sempoliński (1927-2012) Malarz, rysownik, pedagog, krytyk i eseista. W latach 1943-1944 uczył się malarstwa w konspiracyjnej szkole im. Konrada Krzyżanowskiego w Warszawie. Po wojnie studiował malarstwo w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Uprawiał scenografię i fresk, a w latach 1953–1957 wykonał polichromie odbudowywanych kamieniczek Nowego i Starego Miasta w Warszawie. Jego malarstwo rozwijało się między tradycją polskiego koloryzmu a etosem pokolenia Arsenału 55. Od końca lat 70. zwrócił się ku tematom egzystencji, co wyrażają cykle „Twarz”, „Ukrzyżowanie”, „Moc przeznaczenia” i „Czaszka”.

Zofia Czarnocka-Kowalska (1919–1979) Projektantka plastyczna Traktu Starego Miasta w Warszawie. Łączyła zasady socrealizmu z nowoczesnym myśleniem konserwatorskim i awangardowym podejściem do dekoracji miejskiej. Tworzyła mozaiki i sgraffito na kamienicach Starego i Nowego Miasta, eksperymentując z nowoczesnymi formami w historycznej przestrzeni.

(źrodło: culture.pl)

BUDUJEMY NOWY DOM

W związku z przypadającymi na 2025 rok obchodami 80. rocznicy rozpoczęcia odbudowy stolicy zespół DSH przygotował program nawiązujący do tamtych doświadczeń i uwzględniający zarówno świadectwa źródłowe, jak i ustalenia merytoryczne dotyczące odbudowy Warszawy, które trafiły do przestrzeni publicznej w ostatnich kilkunastu latach. Projekt wprowadza także do obiegu nieznane materiały audiowizualne, w tym świadectwa z Archiwum Historii Mówionej DSH. Koordynatorem merytorycznym programu DSH „Budujemy Nowy Dom” jest Piotr Jakubowski, zastępca dyrektorki DSH. W programie m.in. wystawa plenerowa „BUDUJEMY NOWY DOM. ODBUDOWA WARSZAWY 1945-1952” (wrzesień–grudzień 2025), wystawa czasowa „WARSZAWA NA NOWO. FOTOGRAFIE REPORTERSKIE 1945–1949” (wrzesień 2025-luty 2026), premiery nowych edycji albumów „Budujemy Nowy Dom. Odbudowa Warszawy w latach 1945–1952” i „Warszawa na nowo. Fotografie reporterskie 1945–1949”, spacery miejskie z Jerzym S. Majewskim i Tomaszem Markiewiczem szlakiem najciekawszych, mniej znanych lokacji w stolicy związanych z odbudową miasta w cyklu „Budujemy Nowy Dom – historie nieznane”, a także cykl „Czwartki z odbudową Warszawy”, prezentowany od marca do grudnia 2025 w mediach społecznościowych DSH i Kulturalnej Warszawy.

Projekt DSH „Budujemy Nowy Dom” jest częścią zainicjowanego i finansowanego przez Miasto Stołeczne Warszawa programu kulturalnego z okazji 80. rocznicy rozpoczęcia odbudowy stolicy.

#budujemynowydom #80rocznicarozpoczeciaodbudowystolicy