Polichromie na Starym Mieście we wspomnieniach Janusza Karpińskiego

Razem z Archiwum Historii Mówionej oraz Domem Spotkań z Historią/Karta kontynuujemy tematykę polichromii na Starym Mieście, w ramach cyklu „Czwartek z odbudową Warszawy”.

Wspomina Janusz Karpiński, który pracował przy tworzeniu jednej z najładniejszych powojennych warszawskich mozaik – przy ul. Mostowej 9a.

Janusz Karpiński (ur. 1936)

https://relacjebiograficzne.pl/audio/50-janusz-karpinski

Na Starówce, przy odbudowie, [pracowałem] chyba tylko jeden sezon – wtedy, jak przychodziła zima, to zwalniali. Czy za delikatny byłem?… [W każdym razie] majster oddał mnie plastykom z Uniwersytetu Warszawskiego. I najdłużej pracowałem na Mostowej – te mozaiki, te kafelki, co są, to [przy nich] z panią profesor pracowałem, jako pomocnik.

Z nimi miałem bardzo dobrą pracę: i oni byli zadowoleni, i ja. Bo jak małpa po tych rusztowaniach skakałem, a oni też całkiem sobie – znaczy plastycy i pani profesor.

Te mozaiki, całe takie blaty, to w pracowni na Nowym Mieście oni układali, na poziomie, a później to się mocowało. Sztukator był, to ja byłem też u niego jako pomocnik, i jego [syn] Krzysztof. O, Krzysztof to był rozrabiaka, ostry chłopak! A jego tato zdolny był, chociaż nie był po studiach. Te dwa niedźwiedzie, co są na Nowym Mieście przed kinem Wars, to [on] wyrzeźbił – ten pan Rosz, ojciec Krzyśka. I my z nim mocowaliśmy te płyty: trzeba [było] wciągnąć na górę, ustawić. Ciężka robota. I precyzyjna, wbrew pozorom. One są przyklejane do ściany i oprócz tego zalewane betonem, ale że to mogłoby się odkleić i zabić człowieka na dole, to od ściany są takie kółka, takie haki, że to nie spadnie. A kafelki, co tam odpowiadały, to te plastyczki, plastycy układali. I ja z nimi też układałem. Tylko tu, gdzie twarze, ręce – to oni, a tutaj, gdzie są place takie duże niebieskiego, [czy] na spódnicy, to [ja]. Tak że oni byli zadowoleni ze mnie.

Fot. Iwona Makowska/warszawskie-mozaiki.pl